ดำรงธรรมสถิต คือ การมีชีวิตที่ตั้งมั่นในความดีงามจนเป็นธรรมชาติ เป็นหลักประกันความสงบสุข ทั้งแก่ตนเองและสังคม

การดำรงธรรมสถิตสื่อถึงสถานะ ที่ผู้ปฏิบัติได้ทำให้คุณธรรมเหล่านั้นเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต เป็นที่พึ่งที่อาศัยของจิตใจอย่างแท้จริง ไม่ใช่เพียงแค่การทำความดีเป็นครั้งคราว แต่คือการมีชีวิตที่ขับเคลื่อนด้วยหลักธรรมตลอดเวลา


องค์ประกอบของการดำรงธรรมสถิตในทางธรรมะ

ดำรงในความถูกต้อง (Righteousness) การประพฤติชอบด้วย กาย วาจา ใจ อย่างสม่ำเสมอโดยยึดมั่นในศีลธรรมและจริยธรรม ไม่หวั่นไหวไปตามอิทธิพลของกิเลสหรือสิ่งยั่วยุ

สถิตในความดีงาม (Steadfastness) การมีจิตใจที่มั่นคง หนักแน่น ไม่เสื่อมคลาย จากความดีที่ได้สร้างไว้ เช่น การมีสัจจะ (ความจริง) และขันติ (ความอดทน) เป็นคุณสมบัติประจำตัว

การธำรงไว้ซึ่งพระสัทธรรม (Upholding the Dhamma) ในความหมายทางศาสนาที่กว้างขึ้น หมายถึง การที่พุทธบริษัท (ชาวพุทธทุกคน) มีความเคารพยำเกรงในพระพุทธเจ้า พระธรรม (คำสอน) และพระสงฆ์ (ผู้ปฏิบัติธรรม) และมุ่งมั่นศึกษาปฏิบัติตาม เพื่อให้พระธรรมคำสอนอันบริสุทธิ์ดำรงอยู่สืบไป